مهندسان
بیشترین سهم را در دستیابی به کیفیت زیست کنونی،که از آن بهره مند هستیم، داشته
اند. آب پاکیزه و سالم، سیستم ترابری کارآمد،مهارشدن مخاطرات سیل و طغیانها
، مدیریت مواد زائد ، ساختمان های مقاوم در برابر زلزله، طرحهای تولید و توزیع
نیروی برق و نظائر آنها ، همه دستاوردهای مهندسانند، اما اغلب در گمنامی واقعی
به انجام رسیده اند. ما مهندسان – و تنها ما- در این باره مقصریم، زیرا نخواسته
ایم و یا غفلت کرده ایم که به ازای این فضائل ، کسب اعتبار کنیم.این کوتاهی
را چگونه باید جبران کرد؟
گام نخست: باید وظیفه خود را
به خوبی انجام دهیم و آن را با هیجان به رنیا بارگو کنیم . بگذار مردم، دنیایی
بدون مهندسی،«این عنصر خلاقیت»، را مجسم کنند، دنیایی بدون
پلها ، ساختمانهای بلند، آب پاکیزه و نیروی برق، ارتباطات و ترابری سریع،
بدینسان،کارهای سترگ ما در چشم اندازی شایسشته قرار می گیرد .
در آن موقع، ما باید از افزودن پیشوند«مهندس» به اسم خود،
همانطور که برخی از همکاران ، در اروپا و آمریکای لاتین عمل می کنند، به وضوح
نشان دهیم که «به حرفه خود مباهات می کنیم.»
گام
دوم: ما باید خواستار آن باشیم که خدمات ما بر مبنای عملکرد ، ارج
نهاده شوند و مثل یک کالا مورد خرید و فروش قرار نگیرد. اکر قدر و منزلت حرفه
ما با سایر حرفه های علمی، همانند پزشکی هم سنگ نباشد ، بهترین مغز های تعلیم
یافته ، مهندسی مشاور را انتخاب نخواهند کرد.
تأمین آینده
: بگذار از سایه گمنامی به در آییم و سر کردگی چالشها برای رویاروئی با دنیای
قرن بیست و یکم را به عهده گیریم، ما باید بانگ توانمند دفاع ار امر حفظ و
کاربرد خردمندانه موجود باشیم. بگذار ازحرف زدن با خودمان در گذریم و با کسانی
که می توانند پندار ما تقویت کنند ، ارتباط برقرار کنیم، صرای ما شنیده نخواهد
شد مگر اینکه پا از میان جمعیت تماشاگر بیرون نهیم وبه روی صحنه بیائیم.
|
.gif)
